
| Mezelf in elf stukken Rauwster / 05 okt. 2007 Gezien in: Theater Bellevue Het keyword in de tweede voorstelling van de jonge theatergroep Rauwster ‘Mezelf in 11 stukken’ is soberheid: op het toneel staan twee vrouwen dicht naast elkaar. Zij worden uitgelicht, de rest van het toneel is gehuld in duister. Als enig decor stuk hangt er een schaar aan een touw midden op het podium. Voor de eerste woorden is het lang stil. De tekst van Marcel Osterop, een jonge toneelschrijver en acteur, is een knappe ontleding van de verstikkende mechanismen binnen de menselijke relaties. Achter elke zin, elke vraag, elk bevel schuilt een hele gevoelswereld. “Jij moet bij me weggaan!”“Ik wil niet bij je weg, waarom moet ik weg?” “Omdat het beter voor je is.” “Maar ik zal me verschrikkelijk voelen.” “Je wordt er sterker van.” “Ik ga niet weg, want ik houd van jou, ga jij maar weg.” “Ik kan niet weg, want ik ben zwakker dan jij.” De titel ‘Mezelf in 11 stukken’ is verwarrend, het betekent twee niet elf, twee mensen die met elkaar vergroeid zijn, die niet zonder elkaar kunnen, ze zijn twee delen van eenzelfde mechanisme geworden. De kleine wisselingen in de lichaamshouding of gezichtsuitdrukking van de actrices heeft grote betekenis in deze verder weinig bewegende voorstelling. De tekst wordt, met uitzondering van één uitval, bijna neutraal uitgesproken. Het is een onderzoek naar de verbintenis of, beter gezegd, de verstikkende patronen die in de relatie optreden. De personages definiëren zichzelf enkel nog in verhouding tot de ander. In de loop van het stuk neemt het geweld, fysiek en psychisch toe, de liefde laat steeds meer haar harde kant zien. Er vallen klappen, maar deze zijn zo klinisch dat ze minder hard aankomen dan de woorden die erachteraan komen. De tekstbehandeling is nuchter en onderkoeld. De samenspel van de twee actrices Samora Bergtop en Marie Christine Op den Kelder is een vreugde om naar te kijken.De nadruk op de tekst in deze voorstelling, de herhaling van de dialogen waarin de machtposities wisselen van de machtsposities tussen de twee geliefden, eist van het publiek grote concentratie. Omdat de intensiteit steeds toeneemt en er geen moment is waarop de aandacht kan verslappen, treedt er verzadiging. Dezelfde woorden, alsmaar weer. Dit zou een doelbewuste zet van de makers kunnen zijn, om het publiek een fysieke ervaring van verstikking te bezorgen. Voor mij duurde het net iets te lang. Ik vond deze voorstelling zeer de moeite waard: de duur (een krappe 45 minuten), de soberheid en de kracht van de kernachtige tekst maken de ervaring zeer intensief. Al miste ik een beetje een rust moment, om even bij te komen van alle intensiteit. Door: Dasha van AmsterdamOp: www.Ikhouvantheater.nl Terug naar archief |